- Ciało moje zimne spoczywa na dnie kopalni sepiolitu -

Gdy mnie odnajdą białą i cichą. Spokojną - z tym dziwnym wyrazem twarzy powiedz Mamie, że się starałam. Za bardzo.

Kostki mam połamane i usta zsiniałe z wysiłku. Bo walczę, wciąż walczę by stać się i powstać. A nocą ciemności się boję i pustych drzwi pokoju po lewej i Ciebie wołam ze strachem.

Nie dane mi było przestać się bać ludzi, zanim mnie na śmierć-zabili.

Wtedy przyglądał mi się z satysfakcją. Podziwiał upadek dziecka. Warto było umrzeć dla tej sekundy lotu.